Մարդկային ձայն | Մտորումներ | Երկխոսություն

Մարդկային ձայն

Մարդը սպասման մեջ է՝ հանդիպման, ազդանշանի, զանգի։ Միայնության մեջ կա ճանապարհ՝ հույսից մինչև հուսահատություն՝ անցնելով ցավի, ուրախության, վախի միջով։ Սա ծանոթ է յուրաքանչյուրին։ Բայց միայն մեծ դրամատուրգ և բանաստեղծ Ժան Կոկտոն 1928 թվականին այն ներկայացրեց որպես «Մարդկային ձայն» պիես։ Կինը հեռախոսով վարում է ողբերգական երկխոսություն անտեսանելի սիրելիի հետ։

Մտորումներ | Երկխոսություն

Շուշան Սարգսյանի «Reflections» («Մտորումներ») և «Dialogue» («Երկխոսություն») մոնոօպերաները միավորվում են մեկ բեմական տարածության մեջ։

«Մտորումներ»՝ ճանապարհորդություն դեպի կնոջ հոգու խորքերը։ Սա առերեսում է սեփական էության, դրա արտացոլումների, ապրումների ու հույզերի հետ, որոնք ծնվում են ներքին և արտաքին աշխարհների, մեր իրական էության և ինքներս մեզ ընկալելու սահմանագծին։

«Երկխոսություն»՝ տղամարդու և կնոջ պատմություն՝ նրանց փոխադարձ ձգողության ու հակադրության, սիրո և ցավի մասին։ Սա երկխոսություն է, որտեղ բառերը երբեմն անզոր են դառնում, իսկ զգացմունքները՝ միմյանց լսելու և հասկանալու միակ միջոցը։

Հանդիպելով նույն բեմում՝ երկու մոնոօպերաները վերածվում են միասնական դրամատիկական տարածության՝ արտացոլումների, երկխոսության, սիրո և ներքին որոնումների աշխարհի։

Երաժշտությունը, ձայնը, շարժումն ու տեսողական պատկերները միահյուսվում են՝ ձևավորելով միասնական դրամատուրգիական ամբողջություն, որի միջոցով բեմադրությունն անդրադառնում է ժամանակակից մարդու ապրումներին՝ սիրուն, ազատությանը և ընտրության գնին։