Տանգո

Բալետ 1 գործողությամբ

Տանգո պարի և բառի ծագումն անհայտ է: Ընդունված է համարել, որ տանգոն ծնվել է 19-րդ դարավերջում, երբ տարբեր մեղեդիներով, սակայն նույն ռիթմով պարել են Բուենոս Այրեսի արվարձաններում` կաբարեներում և մեծ մասամբ՝ տղամարդիկ:

Աստիճանաբար տանգոն սկսեց մուտք գործել աշխատավորական միջավայր, ապա նաև հայտնվեց բարձրաշխարհիկ արգենտինացիների շրջանում, որտեղից էլ «արտահանվեց» Եվրոպա:

Շատ չանցած` տանգոն միջազգային լայն ճանաչում ձեռք բերեց. պարում էին Փարիզում, Լոնդոնում, Նյու-Յորքում և այլուր: Մի գեղեցիկ օր էլ պիտի հասներ ու հասավ Երևան:

Տանգոյի գրավչության գաղտնիքը պահված է պարող զույգերի զգայական ռիսկի, մտերմիկ կամ կրքոտ «գրկախառնության» մեջ, որոնք հայտնվում են արդեն առաջին իսկ պարաքայլերից:

Բեմադրության հեղինակի կողմից

Օգտվելով բալետի արտահայտչամիջոցներից` բեմադրիչը փորձել է բացահայտել տանգոյի «ներաշխարհը», նրա կիրքն ու ավյունը: Իմի են բերվել ավանդական և արդի ոգեշնչող պարային գալարումները` յուրովի ներկայացնելով արդի քաղաքաբնակ երիտասարդության բազմատիպ պատկերն ու հարաբերությունները՝ տանգոյի ռիթմով մատուցվող տրամադրություններով, բաղձանքներով:

Պաշտպանի՛ր դու մեզ անտարբեր մարդկանցից

Օգնի՛ր գտնել ներդաշնակություն կյանքում

Փրկի՛ր դու մեզ անգութ մարդկանցից

Եվ լուսավորիր մեր միտքն ու հոգին

Ու մի՛ մատնիր մեզ մոռացության,

Որ ճակատագիրը չճնշի մեզ:

Թո՛ղ կիրքը մեզ տիրի,

Թո՛ղ սիրտը մեր արբի,

Չմատնվենք մոռացության՝

Աչքներս հառած ունայնության: